W Polsce fachowo nazywa się je rozrodem wspomaganym, a popularna nazwa to zapłodnienie z probówki.
Wskazaniem do przeprowadzenia zabiegu in-vitro są z reguły niedrożne, bądź patologiczne jajowody lub wrodzony ich brak, rozległe, nieodwracalne zmiany endometriotyczne, zaburzenia hormonalne (brak jajeczkowania), obniżone parametry nasienia mężczyzny w stopniu praktycznie uniemożliwiającym uzyskanie ciąży drogą naturalną, długoletni związek nie posiadający - mimo starań - własnego potomstwa.
Zanim dojdzie do zapłodnienia in-vitro, przeprowadzonych musi zostać szereg badań i analiz obojga przyszłych rodziców (np. zbadanie w 2-3 dniu miesiączki poziomu hormonów FSH, LH, E2, PRL, oznaczenie przeciwciał przeciw – różyczkowych, badania w kierunku toksoplazmozy). Specjalistycznej ocenie podlega nasienie partnera, po 3-5 dniowym okresie wstrzemięźliwości seksualnej. Po przeprowadzeniu pełnej diagnostyki i ustaleniu wskazań do zapłodnienia pozaustrojowego podjęta zostaje decyzja o rozpoczęciu leczenia.
Dzięki licznym nowoczesnym procedurom medycznym, wykorzystującym m.in. działanie hormonów podwzgórzowych i przysadkowych wywołuje się w jajnikach dojrzewanie kilku do kilkunastu komórek jajowych, podczas gdy w naturalnym cyklu dojrzewa tylko jedna komórka. Gdy pęcherzyki jajnikowe, zwane od nazwiska swego odkrywcy pęcherzykami Graaf'a, osiągną odpowiednią wielkość, dokonuje się pobrania z jajników dojrzałych komórek jajowych. Po upływie kilku godzin do pobranych komórek jajowych dodawane są odpowiednio przygotowane plemniki, wskutek czego dochodzi do zapłodnienia poza ustrojem matki.
Jeżeli proces zapłodnienia przebiega pomyślnie i zaobserwowany zostaje prawidłowy podział komórek, to po odpowiednim okresie inkubacji uzyskane zarodki implementowane są do macicy. Implementacji podlega od 2 do 3 zarodków. Po zabiegu zalecany jest krótki, godzinny wypoczynek i w następnych dniach niezbyt forsowny tryb życia.
Dalej wszystko powinno odbywać się jak w naturze.
Istnieje ryzyko przerwania procedury leczenia na drodze zapłodnienia pozaustrojowego w przypadku : nieotrzymania dostatecznej odpowiedzi jajników na stymulację, otrzymania nadmiernej odpowiedzi jajników na stymulację, nieuzyskania w wyniku aspiracji komórek jajowych, niezapłodnienia otrzymanych komórek, nieprawidłowego rozwoju zapłodnionych zarodków, niezagnieżdżenia się w jamie macicy podanych zarodków, niespodziewanej choroby pacjentki lub pacjenta.
Podobnie jak w przypadku naturalnego poczęcia ciąża powstała w wyniku zapłodnienia pozaustrojowego może zakończyć się poronieniem, obumarciem płodu, ciążą pozamaciczną czy też porodem płodu z wadą rozwojową. Należy podkreślić, że prawdopodobieństwo pojawienia się wspomnianych powikłań jest w tym wypadku identyczne jak w przypadku ciąż powstałych w sposób naturalny i techniki wspomaganego rozrodu w żadnym razie wspomnianego prawdopodobieństwa nie zwiększają.
|
